Romans ~ Bolesław Leśmian

Romans śpiewam, bo śpiewam! Bo jestem śpiewakiem! Ona była żebraczką, a on żebrakiem. Pokochali się nagle na rogu ulicy I nie było uboższej w mieście tajemnicy... Nastała noc majowa, gwiaździście wesoła, Siedli - ramię z ramieniem - na stopniach kościoła. Ona mu podawała z wyrazem skupienia To usta do pieszczoty, to - chleb do gryzienia. I tak śniąc, przegryzali pod majowym niebem Na przemian chleb - pieszczotą, a pieszczotę - chlebem Dwa głody sycili pod opieką wiosny: Jeden głód - ten żebraczy, a drugi - miłosny. Poeta, co ich widział, zgadł, jak żyć trzeba? Ma dwa głody, lecz brak mu - dziewczyny i chleba. ______________________________________ I am singing the romance, because I am singing! Because I am a singer! She was a beggar, and he with beggar. They fell in love suddenly on the corner of a street and it wasn't poorer in the city of the secret... A May night dawned, starlike cheerful, sat down - shoulder with the shoulder - on stairs of the church. She handed it with the expression of the concentration to him mouth for the caress, it - bread to biting. Still dreaming, had a bite under the May sky alternately of bread - with caress, and caress - with bread They filled two hungers up under the care of the spring: one hunger - the one beggar's, but second - love. Poet, what could he see them, he guessed, how needed lives? He has two hungers, but the lack for him - of the girl and bread.